Við stelpurnar þekkjum eina snót sem á það til að vera jaaa
skulum bara segja mjög svo óheppin
Hér eru eitt gott dæmi um
klaufskap hennar Önnu okkar. Vil samt taka það fram að við elskum
hana samt alveg eins og hún er
Bara varð að deila þessu með
ykkur, var að lesa þetta og sprakk úr hlátri =O
,,Það er næstum því eitt ár síðan þetta gerðist eða á eldra
ári í þriðja flokki. Ég var að fara í fyrsta skiptið til
sjúkraþjálfara útaf hnénu. Þetta var sjúkraþjálfari sem mamma var
búin að vera hjá tvisvar í viku í eitt ár og því orðinn ágætur
kunningi hennar.
Ég fór beint úr skólanum til sjúkraþjálfarans, svo ég
hafði ekki tíma til að skipta um föt. Ég var sem betur fer í
íþróttabuxum þennan dag sem hægt var að renna upp að neðan. Það var
því auðveldlega hægt að skoða hnéð með því að renna bara vel upp og
lyfta buxunum.
Ég hafði engar áhyggjur um að þurfa að fara úr þeim. Ég vil
taka það fram núna að þessi sjúkraþjálfari er svona 26 ára og alls
ekkert ómyndarlegur. Ég tók í höndina á honum og kynnti
mig.
Við fórum inn á stofuna hans þar sem ég settist niður
á bekk og hann sagðist ætla koma eftir augnablik. Þegar hann kom
inn aftur sagði hann : "Jæja Anna mín, við skulum kíkja á þetta,
komdu aðeins úr buxunum."
Ég get eiginlega ekki lýst tilfinningunni innra með mér um
leið og hann sagði þetta. En mér varð skyndilega óeðlilega heitt og
hjartað sló örar.
úr buxunum?.. hugsaði ég.
Að sjálfsögðu datt mér ekki í hug að benda honum á
rennilásana sem voru neðst á buxunum þótt þeir hefðu mjög
auðveldlega getað bjargað mér frá niðurlægingu.
"Já ekkert mál" sagði ég, eins og ég er vön að segja þegar
ég er beðin um að fara úr buxunum...
Þetta hefði kannski ekki verið svo hræðilegt hefði ég verið
amma mín og þar af leiðandi verið í ömmunærbuxum sem eru ekki
frábrugðnar bikini-buxum. En nei.. að sjálfsögðu var ég í því sem
kallað er þvengur og holdið var bert.
Þetta er rétt að byrja.
Hann sagði mér að leggjast á bakið. Og ef þið eruð jafn
heimsk og ég þá er kannski ágætt að útskýra hvernig maður leggst á
bakið. Þegar maður leggst á bakið, á bakið nefninlega að snúa
niður. En þar sem ég heiti Anna og er Garðarsdóttir, þá lagðist ég
að sjálfsögðu á helvítis magann.
"Nei, á bakið" sagði hann frekar vandræðalegur.
Þetta hefði í sjálfu sér ekki verið neitt svo vandræðalegt
heldur, þar sem ég þyki vera með mjög flottan rass, hefði ég ekki
sagt eftirfarandi:
"Ohh ég er svo mikil ljóska" Ég veit ekki hvað ég var að
hugsa þegar ég sagði þetta. Maður segir náttúrulega ekki "ég er svo
mikil ljóska" á svona stundu.
Eftir að ég hafði tekið alla þá virðingu sem ég átti eftir,
sett hana í poka, sent hana með Eimskipum til Ungverjalands þar sem
fíll nokkur steig á hana, þurfti ég að labba fram og til baka og
gera ýmsar teygjuæfingar á nærbuxunum. Þetta var ekki það
skemmtilegasta sem ég hef gert en svona fer fyrir fólki sem kann
ekki á lífið.
Þetta var Gimphorn Önnu, takk fyrir mig. -(Anna
Garðarsdóttir, 16.11.2004)
Ef þið viljið lesa um fleiri hrakfarir Önnu þá getiði lesið
meira hér- www.blog.central.is/piger Farið í Gimphorn Önnu
Verði
ykkur að góðu...